Poems by Tonia Tzirita Zacharatou
|
MY SISTER AS
My sister as princess Elsa I love my sister from a distance, behind a frozen door. The secret is never to touch her but to look for her in the cornflakes stuck at the bottom of the box. From what material is a sister made? She sings when she is happy, and she becomes a vegetable garden that survives the frost. In the winter evenings, she spins around like a dragonfly with no legs. Yesterday it snowed at last and the city disappeared for long. I write snowed, where I should have written my sister is a witch and temperature is a hammer of ice. My sister is constantly shapeshifting, following the patterns of the snowflakes. In the place of her heart a small Swarovski animal is slowly melting. But every time she sees me come closer, she wears a dog mask, and then it is impossible to caress her snout without being afraid of the teeth. One day, when my sister gets lost for good I will no longer trust the footprints of the rain boots. My sister as Serena Williams Watching you play has always been a delight so aggressive that I could feel your hands around my neck even though they were only gripping a racket. How do you teach somebody to lose –I practiced in between dust and falling on a field where somebody had drawn a line of dried mud in the middle. To lose from your sister –look, the ball became a comet, its tail is burning my eyelids. I lost to you all the finals I managed to reach, but I come to all your games just to see muscles stretched under the sun –how beautiful you are today so beautiful that they kicked you out –out they cried, and they didn’t mean the ball like hostile referees that impose short skirts in every match. You are an aggressive rain; you blaze. Whoever crosses the line loses and eats the soil of the summer olive grove. You are my young sister who used to scratch her knees here, and now she is reflected on the metal of useless trophies. None of these have any taste and it is impossible to sleep in them. Translated by the poet Η ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ ΩΣ Η αδελφή μου ως πριγκίπισσα Έλσα Αγαπώ την αδελφή μου από μακριά, πίσω από μια παγωμένη πόρτα. Το μυστικό είναι να μην την αγγίζω ποτέ, αλλά να την ψάχνω στα κορν φλέικς που έχουν μείνει κολλημένα στον πάτο του κουτιού. Από τι υλικό είναι φτιαγμένη μια αδελφή; Τραγουδά, όταν είναι χαρούμενη, και γίνεται μποστάνι που επιβιώνει τον παγετό. Τα χειμωνιάτικα απογεύματα στροβιλίζεται σα λιβελούλα χωρίς πόδια. Χθες επιτέλους χιόνισε και η πόλη εξαφανίστηκε για καιρό. Γράφω χιόνισε, αν και θα έπρεπε να γράψω η αδελφή μου είναι μάγισσα και η θερμοκρασία, ένα σφυρί από πάγο. Η αδελφή μου αλλάζει σχήμα συνεχώς ανάλογα με τα μοτίβα των χιονονιφάδων. Στη θέση της καρδιάς της λιώνει σιγά σιγά ένα ζωάκι από σβαρόφσκι. Κι όμως μόλις με βλέπει να πλησιάζω φοράει μια μάσκα σκύλου και τότε είναι αδύνατο να της χαϊδέψεις τη μουσούδα χωρίς να φοβάσαι τα δόντια. Όταν μια μέρα η αδελφή μου χαθεί για τα καλά, θα σταματήσω να εμπιστεύομαι τα ίχνη απ’ τις γαλότσες. Η αδελφή μου ως Σερένα Ουίλιαμς Να σε κοιτάζω να παίζεις ήταν πάντοτε μια απόλαυση τόσο επιθετική που ένιωθα τα χέρια σου γύρω από το λαιμό, ενώ αυτά έσφιγγαν απλώς τη λαβή μιας ρακέτας. Πώς μαθαίνει κάποια να χάνει –εξασκήθηκα μεταξύ πτώσης και σκόνης σ’ ένα χωράφι που είχαν χαράξει στο κέντρο μια γραμμή από ξεραμένη λάσπη. Να χάνεις από την αδελφή σου –κοίτα, το μπαλάκι έγινε κομήτης, η ουρά του μου καίει τις βλεφαρίδες. Έχασα από εσένα όλους τους τελικούς που μπόρεσα να φτάσω, κι όμως έρχομαι σε κάθε σου παιχνίδι για να δω μύες να τεντώνονται κάτω απ’ τον ήλιο –τι όμορφη που είσαι σήμερα τόσο όμορφη που σε πέταξαν έξω –έξω φώναξαν και δεν εννοούσαν τη μπάλα σαν εχθρικοί διαιτητές που σε κάθε αγώνα επιβάλλουν κοντές φούστες. Είσαι οργισμένη βροχή· κεραυνοβολείς. Όποια περάσει τη γραμμή, χάνει και τρώει το χώμα του καλοκαιρινού ελαιώνα. Είσαι η μικρή μου αδελφή, που έγδερνες εδώ τα γόνατά σου και τώρα καθρεφτίζεσαι στο μέταλλο άχρηστων έπαθλων. Τίποτα απ’ αυτά δεν έχει γεύση κι είναι αδύνατο να κοιμηθείς στο εσωτερικό τους. |
Tonia Tzirita Zacharatou is an interdisciplinary poet and doctoral researcher in comparative literature based in Athens. As a writer and performer she has participated in various cultural projects and organized poetry workshops and performances. She has published two books of poetry, Defteri neotita (Second Youth, 2020) and Emeis kai o kosmos (The World and We, 2024). For her first book she was awarded the “Anagnostis” prize and the “Jean Moréas” prize for first-appearing poet and was shortlisted for the national prize for young writers. Her practice explores themes of female genealogies and belonging, and encompasses DIY and queer elements. Occasionally she publishes essays and translations in print and online magazines.
|
