Poems by Lidija Dimkovska 

1.
What is it like
 
to be a child of parents killed in war,
to be a child of parents who’ve divorced,
or an African child on a jumbo poster,
to live in an institution for the handicapped,
to have a key to a social housing flat,
to receive aid in the form of flour, oil,
sanitary towels and cotton buds,        
to have a bone marrow transplant donation bank account in your name,
to live in an SOS Village with a Big Mother of nine children
and an auntie who comes once a week to iron clothes and play cards,
to sleep in a cardboard box in front of the parliament
or in the subway of a metropolis hosting a summit meeting,
to be a doll in a traditional costume
instead of a traffic policeman at the crossroads,
what is it like when children adopt parents, and not the other way round,
to down blood quickly before it oxidises,
to be the thyroid gland of the family politics,
to be with people who make you drool,
and others who give you a lump in the throat,
to keep the softest towel for the visitor from abroad,   
and the hardest bed for the suicide who has survived,
to be a splinter in God’s eye,             
to gather knowledge in a teaspoon of sticky syrup,
to have views like washed stockings
that cannot find their pairs,
to feel that neither your skin nor the homeland fit you any more,
to hang on a monastery lime tree
the man who was the last to kiss you on the brow,
to be the topical issue in a low-budget film,
to have a belly button that draws in before the tongue,
and the tongue before the live measure of the spirit,
to become a tenant of your own existence,
to become aware that life is a non-swimmer’s game
with waves higher than oneself. 
 
 
2.
The Crumbling Country
 
… should be left head over heels,
just grab the language, the passport and some photos,
 
stuff birth, childhood, youth, life,
into a child’s rucksack
 
and, head bowed, start on the road to exile.
Your legs move of their own accord, led by collective memory,
 
escaping is your heritage, statutory succession
from the fatherland, your ancestors’ physical fitness.
 
You have to cross the border curled up in a car boot
at the moment when the flag is lowered to half mast,
 
and then, barefoot, hungry and with a kick up the arse
walk away from it step by step for months
 
from the human in the other towards the human in yourself.
When homo politicus kills, the suicide is both the executioner and the victim.
 
You'll leave the crumbling country
never batting an eyelid while your soul blinks and howls
 
like the revolving light and siren of the police patrol car
which you hope will catch you
 
and have you sent back,
but it vanishes in the distance.
 
 
 
Translated from the Macedonian by Ljubica Arsovska and Patricia Marsh

 
1.
Како е
 
да се биде дете на родители загинати во војна,
да се биде дете на разведени родители,
или дете од Африка на џамбо плакат,
да се живее во завод за хендикепирани лица,
да се има клуч од социјален стан,
да се добива помош во брашно, масло,
памук и стапчиња за уши,
да се има жиро-сметка за трансплантација на коскена срж,
да се живее во СОС-село со Голема мајка на девет деца
и тетка што доаѓа еднаш неделно
да пегла алишта и да игра карти,
да се спие во картонска кутија пред парламентот
или во метро на метропола
што приредува собир на високи државници,
да се биде кукла во народна носија
наместо сообраќаец на раскрсница,
децата да посвојуваат родители, а не обратно,
да се пие на екс крвта за да не оксидира,
да се биде тироидна жлезда на семејната политика,
да ти течат лиги од некои луѓе,
а од некои, пак, да ти стои грутка во грлото,
да се чува најмеката бришалка за гостинот од странство,
а најтврдиот кревет за самоубиецот што преживеал,
да се биде раска во окото на Бога,
да се собере сознанието во лажичка леплив сируп,
да ти бидат ставовите испрани чорапи
што не си го наоѓаат својот пар,
да не ти се повеќе точни ни кожата ни земјата,
да се обеси за манастирската липа
човекот што последен ти го бакна челото,
да се биде актуелна тема за нискобуџетен филм,
папокот да се повлече пред јазикот,
а јазикот пред живата мера на духот,
да се стане потстанар на сопственото постоење,
да станеш свесен дека животот е игра на непливач
со бранови повисоки од него.
 
2.
Земјата што се распаѓа
 
треба наврат-нанос да се напушти,
да се грабнат јазикот, пасошот и две-три фотографии,
 
во детско ранче да се напикаат
раѓањето, детството, младоста, животот
 
и со тилот потсвиткан да се тргне по патот на егзилот.
Нозете сами ти одат, колективната меморија ги води,
 
бегството е наследство, нужен дел од оставината
на татковината, физичка кондиција на предците.
 
Да се премине треба границата стуткан во багажник
во мигот кога се спушта знамето на половина копје,
 
а потоа бос, гладен и со клоца во задникот
со месеци да се оддалечуваш чекор по чекор
 
од човекот во другиот кон човекот во себе.
Кога homo politicus убива, самоубиецот е и џелат и жртва.
 
Ќе ја напуштиш земјата што се распаѓа
без око да ти трепне, дури душата ти трепка и ти завива
 
како ротационо светло и сирена на полициска патрола
што се надеваш дека ќе те фати и врати, а ја снемува во далечина. 
 

Lidija Dimkovska (b. 1971, Skopje) is a poet, novelist, and translator from Romanian and Slovenian into Macedonian. She lives in Ljubljana, Slovenia. She has published seven collections of poetry, four novels, one American diary, one short stories collection, and edited four anthologies. Her books have been translated into numerous languages. She received the Macedonian award for debut poetry (1993), the German prize »Hubert Burda« (2009), the Romanian prizes “Poesis”(2002) and “Tudor Arghezi” (2012), the European prize “Petru Krdu” (2016), the Slovenian prize “The Glass of Immortality” (2020), the Macedonian/Albanian prize “Naim Frasheri”(2020) and the Macedonian prize for the best poetry book “Brothers Miladinov”(2021). Her novels “Hidden Camera” (2004) and “A Spare Life” (2012) received Writers’ Association of Macedonia Award for the best prose book, and “A Spare Life” received the European Union Prize for Literature (2013). Her third novel “Non-Oui” was shortlisted for the Writers’ Union of Macedonia Award, as well as for “Balkanika” (2016). Her short stories collection “When I Left Karl Liebknecht” was shortlisted for the Writers’ Union of Macedonia Award (2020) and five stories from that book received the Special Mention for European Cultural Heritage (2018). Her last novel “Personal Identification Number” (2023) received the “Novel of the Year Award”, for best novel in North Macedonia and the regional feminist prize “Stefica Cvek” (2024). Her works were also nominated for Best Translated Book Award (the USA, twice), Poet of the Freedom (Poland), Brucke Berlin Prize (Germany)  and Specimen Prize (Switzerland). She has participated at numerous literary festivals, readings and residences.  

---

---