Poems by Haris Psarras 

1.
Decline
 
Say night falls. Even, say, silence
falls. You enter naked on the stage. In the gallery,
on the balcony, at the prompt box – nobody. You open
a book. The book of your dreams. You position
 
the light in its place – the scenery,
costumes, roles. You put up a play.
Break the box-office. Make a name. Become
a star. Then, night falls again.
 
Silence, again.  Only this time:
the one true silence, the one true night.
 
 
Translated by Calliope Michail
 
 
 
 
2.
Giorgione’s Tempest
 
I pity Giorgione
charmed as he was by the beauty
of a sleeping Aphrodite, a Madonna.
These too became oblivion’s booty.
 
A good craftsman – upon his word –
he enacted his art
in human faces, in scenes
from nature that he set apart.
 
Few works are linked to his name
and information on him is scant
but his painting The Tempest
is ripe for interpretation, scholarship.
 
Vasari gives him a line or two –
how he met Leonardo once,
that his teacher was Bellini,
and that, surely, is significant.
 
But let’s remain with The Tempest, it has the look
of the mystery that is life.
It’s those mysteries that foster myths
and give our inspirations breath.
 
These too became oblivion’s booty.
A laudatory, though short,
mention is kept for Giorgione
by historians of art.
 
 
Translated by Joshua Barley
 
First Published in Lyrik im Bundeskanzleramt (Band III): Ein lyrischer Streifzug durch Europa, Die Beauftragte des Bundesregierung für Kultur und Medien, Berlin, 2020
 
 
 
 
3.
The Stone Hewer
 
Below the rock lies the rock’s shadow.
Oppressive place, barren drought’s
breath among stones.
 
There where the grass adds up
its scant souvenirs before withering –
roots spread in the earth by April months –
there where the wind
is a monosyllabic sibilant, sigma
of an obscure alphabet,
 
I will take you,
body of mine untouched by inspiration;
though you are God’s inspiration as is
every flower every silky
gift of a dead language,
each apple tree branch, the sea’s waves,
every bird, every child, every swelter.
 
Even though you are God’s inspiration
as is this rock sunk in its shadow
which chose an oppressive place,
a barren land to turn its shadow
into the shadow of its God.
 
 
Translated by JL Williams
 
1.
Επιδείνωση
 
Πες πως έπεσε νύχτα. Έστω ότι πέφτει και
σιγή. Βγαίνεις γυμνή επί σκηνής. Στην πλατεία,
στον εξώστη, στο υποβολείο κανείς. Ανοίγεις
ένα βιβλίο. Το βιβλίο των ονείρων. Βάζεις
 
το φως στη θέση του – σκηνικό,
κοστούμια, ρόλοι. Ανεβάζεις παράσταση.
Σπας ταμεία. Φτιάχνεις όνομα. Γίνεσαι
αστέρι. Έπειτα πάλι νύχτα.
 
Ξανά σιγή. Αλλά αυτήν τη φορά:
η αληθινή σιγή και νύχτα.
 
 
 
 
2.
Η καταιγίδα του Τζιορτζιόνε
 
Λυπάμαι τον Τζιορτζιόνε.
Τον γήτευαν οι ομορφιές
μιας κοιμωμένης Αφροδίτης, μιας Μαντόνας.
Της λήθης λεία γίνανε κι αυτές.  
 
Του λόγου του ως καλός τεχνίτης
την τέχνη του αναπαριστούσε
σε όψεις ανθρώπων, στης φύσης 
τις σκηνές που αγαπούσε.
 
Δεν του αποδίδονται πολλά έργα
κι ειν’ λιγοστές γι’ αυτόν οι όποιες πληροφορίες
μα ο πίνακάς του Η καταιγίδα
δίνει τροφή για σχόλια και πλήθος ερμηνείες.
 
Γράφει δυο λόγια για τον βίο του ο Βαζάρι
ότι βρεθήκανε με τον Ντα Βίντσι μια φορά 
πως δάσκαλός του ήταν ο Μπελίνι
κι αυτό μας αφορά.
 
Στην Καταιγίδα ας μείνουμε, ωστόσο, έχει την όψη
του αινίγματος που είναι η ζωή. 
Είναι τα αινίγματα που τρέφουνε τους μύθους
και δίνουν στις εμπνεύσεις μας πνοή.
 
Της λήθης λεία γίνανε κι αυτές.
Σύντομη πλην υμνητική
μια αναφορά επιφυλάσσουν στον Τζιορτζιόνε
της τέχνης οι ιστορικοί. 
 
Η δόξα της ανεμελιάς, Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα, 2008, σελ. 8–9
 
 
 
 
3.
Ο Πετροπελεκητής 
 
Κάτω απ’ τον βράχο κείται
του βράχου η σκιά.
Μέρος πνιχτό, ερημότοπος
ξηρασίας πνοή μες στις πέτρες.
Εκεί που αθροίζει το χορτάρι
τα λιγοστά του ενθύμια προτού να ξεραθεί.
– ενθύμια άλλοτε ζωής, ανθοφορίας σπάταλης
ίχνη αποκαρωμένα
και ρίζες που άπλωσαν στο χώμα οι Απρίληδες
των περασμένων χρόνων –
εκεί που ’ναι ο άνεμος
συριγμός μονοσύλλαβος, σίγμα
αλφαβήτου ακατάληπτου
εκεί θα σε φέρω
σώμα μου ανέπαφο απ’ την έμπνευση,
κι ας είσαι απ’ τον Θεό εμπνευσμένο
όπως είναι το κάθε λουλούδι, το κάθε μεταξένιο
κτέρισμα του νοήματος μιας πεθαμένης γλώσσας
το κάθε κλωνί της μηλιάς, το κάθε κύμα της θάλασσας
το κάθε πουλί, το κάθε παιδί, το κάθε λιοπύρι.
Κι ας είσαι απ’ τον Θεό εμπνευσμένο κι εσύ
όπως αυτός ο βράχος
που μες στον ίσκιο του βυθίστηκε για νά βρει
το πρόσωπό του στη φλέβα του
κι έπειτα άθραυστος σωριάστηκε στη γη
γιατί σε μέρος πνιγηρό, στον ερημότοπο
πήγε κι έκανε ίσκιο του
τον ίσκιο του Θεού του.
 
Η δόξα της ανεμελιάς, Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα, 2008, σελ. 14–15

Haris Psarras was born in 1982. He studied law in Athens, Oxford, and Edinburgh and has held academic posts at Edinburgh Law School, St Catharine’s College, Cambridge, and Southampton Law School, where he now serves as Associate Professor of Law. Haris has published five poetry books. He has also co-edited a collective volume of poems and a collective volume of essays and has contributed essays on the art of poetry and on several 20th-century Greek poets to various poetry magazines. Translations of his poems into English, French, German, Italian and other languages have appeared in anthologies and literary journals in Europe and America.

---

---